خرونا گلدستہ

اوکتاویوپاز
آسکوہ بلوچ
تغ آن بس مسٹ تو کنا تیوہ غا بدن خید آن پالن مسوسُس۔ خیسن آ خشت آتا فرش داسہ چَٹکار کننگاسس ہرافتیان باسن ءُ بافس بش مننگ ئس۔ سرمئی پرّہ والا اسہ پِرّک اس پوشکنا روشناہی نا دامون ایمون آن پیری خلنگ ئس۔ ای دِرک اس خلیسہ کٹ آن دڑاٹ و خیال کریسہ نت شپاد ہنیسہ کہ باسنی نا خلیس آن تینا کونڈ آن پیشن بروکو تیل* ئسے آ نَت تخپر، کھڑکی نا رہی آ ہنیسہ اُست ئِ خوش بروک آ گوش ئٹ دَم ہلکٹ۔ اولیکو نن نو گوش، زیبا ءُ گند سیتون اوار۔ کھڑکی آ مُر کریٹ واپس کوٹی ٹی بسوٹ۔ صراحی نا کل دیرتے تُوال نازی آ شاغاٹ پالفیٹ و تینا نت ءُ سینہ غا خوشکاٹ۔ بدن زرس بارس تو تینا پُچ آتے بیناٹ ولے دا اُرنگ ئِ استان دریٹ کہ پُچ آتیٹی کَک تو اَف۔ دُن تیار مریسہ ای سیڑھی تا کنڈآ سر ہلکٹ ہرافتے پوسکن رنگ کننگاسس۔ مکان نا دروازہ غا اسہ خن والا ولے طب ئٹی چُپ آ مالک مکان تون مون پہ مون مسوٹ او پاٹ نا اسٹول ئسے آ تولوک تینا اسٹ آ خن ئِ کرنچ تروک سنگریٹ کشنگ ئس۔ اولونو توار ئسے تون او اریفے؛”ہرانگ اِننگ اُس؟“
”زرس پیری اس خلنگ کن۔ کمرہ تو دوزخ آنبار باسن مننگ ئِ۔“
”ہوں…….. دکان آک تو تیوہ غا بند مسونو۔ سڑک آ روشنائی ہم کم ئِ جُوان اس کہ کمرہ ٹی مسوسہ۔“
ای کوپہ غاتے تینا خسوٹ و ”زوت واپس بریوہ۔“ پاریسہ تارمئی ٹی گم مسوٹ۔ اول سرئٹ تو گواچنی دُو،دُو ئِ خنتوکہ۔ ای سِک نا سڑک آ ہڑینگسہ مون آ ہنسہ کریٹ۔ اسہ جاغہ اس ای سلیسوٹ سنگریٹ اس لگفیٹ۔ ہمو وخت آ مونا جمر آتیان طوبے پاش کرے و مون آ اسہ پیہن رنگ نا دیوال ئسے آ روشنائی کرے ہراکہ جاغہ جاغہ آ تل ئس۔ دا دیوال نا حالیت کنے اصل خُلیفے تخا۔ تہو مدان آ سوتار خلیسہ ئس۔ ای املی نا درخت آتیان مریسہ بروکا گوش ٹی دَم ہلیسہ کریٹ۔ پَن ءُ جوجُک آتا توار تارمئی تون ہمرائی کننگ ئسر۔ای کاٹم ئِ تینا جِک کریٹ آسمان آ اُراٹ۔ استاک ہم تینا بھلو شار اس آبات کریسر۔ کنے اندن لگاکہ کائنات علامت آتا اسہ بھلو نظام ئسے ہرانا سوب آن بھلا بھلا طاقت آک تینتون حال احوال کیرہ۔ کنا وڑ ءُ ڈول، جوجُک آتا توار ءُ استار تا روشنائی نا حیثیت، دیخہ چُپی، بے مطلب آ توار آک ءُ دا حال احوال نا بے سیال آ بشخ آتیان زیات ہچس اَلور۔ کنا خیال ٹی بس کہ ای ہرا لفظ آ اسہ چنکو بشخ ئسے اُٹ او تینٹ انت ئسے؟ پاروکا دیرس ئس و دیر بِننگ آن آسودہ مننگ ئس؟ ای سنگریٹ ئِ سڑک نا رہی آ خساٹ ۔ اسہ روش ءُ گندار اس جوڑسہ او ہراتم ڈغار آ تما تو اسہ تموکو استار ئسے آنبار چنکو چنکو تریشونک بال کریر ءُ ایلو ساعٹ اٹ اواُشنگا ایسر مس۔
ای ایہن مدان مدان آ اُرے اسکان ہنیسہ کریٹ۔ کائنات نا زیبا ءُ ہیت کروک آ جوڑتا نیامٹ آزاتی ءُ سلامتی نا جتاﺅ خوشی اس مننگ ئس۔ اندن لگاکہ نن باغ ئسے ہراٹی بے حساب خن خریسونو۔ گلی آن ایمون مریسہ رندٹ کس ئنا نَت تا توار کنا خف تیا تما۔ ای پد آ چَک خلکوٹ ولے تہارمئی ٹی ہچس خننگتو۔ ای اشتگافی تون گام ارفسہ کریٹ۔ زرس اُرے آن پد پکہ غا سڑک آ اسیکہ بوٹ نا کبینو توار اس بنگتوٹ۔ ای سلیتوٹ ہسنہ کریٹ۔ رند ئِ ہلوکا نا سیخا ہرگام آکنے آن خڑک مریسہ ئس۔ ای رُم کننگ نا کوشست کریٹ ولے رُم کننگ کتوٹ۔ اسہ وار تو کنے سلوئی تما۔ داڑان مُست کہ ای تینے بچفنگ کن گڑاس کروسوٹ ای خنجر اس تینا مخ آ تخوک محسوس کریٹ۔ کس اس بھاز مدانو توار سیتون پارے؛”خواجہ سُرنگ نا کوشست کپیس نہ تو خنجر ئِ بدن ٹی نا پیہفوٹ۔“
ای چک خلنگ آن بغیر اریفیٹ؛”انت اس خواسہ؟“
”نا خن تے۔“ ہمو دڑد ئنا حد اسکان مدان آ توار ورندی تس۔
”کنا خنک؟“ ولے نی کنا خنتے دیسہ امرکیسہ؟ اُر! کنتو دیخہ زر اَرے۔ بھاز زیات تو افس ولے اوخس کم ہم افس۔ کنتو انتس کہ ارے ارفتا ولے کنے ہلّے۔ کنے کسفپہ۔“
”خولینگ نا ضرورت اَف، خواجہ! ای نے کسفپرہ، بیرہ نا خنتے دیوہ۔“
”ولے نے آخر کنا خن تا داخہ در انت خواست تما؟“
”کنا سنگت ہرادے ای برام کروٹ، ضد کننگ ئِ کہ اودے خرّن آ خن تا گلدستہ اس ٹیکی کیو ءُ دا علاقہ ٹی خرّن آ خن والا بھاز کم ئِ۔“
”کنا خن تیان نا وہیل ایسر مفک ۔ کنا خنک خرّن افس مَون ءُ۔“
”کنے ریفنگ نا کوشست کپہ۔ کنے خبر ئِ نا خن تا رنگ خرّن ئِ۔“
”اُر تینے بیوس کننگ نا ضرورت اَف۔“ او ترندی تون پارے۔”کنا کنڈا پیری ایت تینے۔“
ای پیری تسوٹ تینے۔ کنا مونا کوڈو ءُ بندغس سلوک ئس ہراتینا ٹوپ ئِ تینا مون نا نیم اسکان چکاسس اونا راستیکو دوٹی خنجر س ئس ہرا طوبے نا روشنائی تمنگ آن گروشک تننگ ئس۔
”کنے تینا مون ئِ اُرنگ کن اِل!“حکم مس۔
ای تیلی اس لگفیٹ و تینا مون آن خڑک ایسوٹ۔ خاخرنا خڑکی آن کنا خنک تیلی میلی مسر۔ اوتینا طاقتی آ دوتیتون کنا خن تے ملسہ اُرنگ خواہس ولے جوانیکہ اُرنگ کتو اوتینا پنجہ غا تیا سلوک خوڑتی اٹ اُریسہ کرے۔ تیلی نا خاخر آن کنا اورک اُشنگار۔ ای تیلی ئِ شیف بٹیٹ ساعت اس چُپی مس۔
”داسہ تونے یخین مروئے کہ کنا خن تارنگ خرّن اَف۔“
”بھاز چالاخ اُس۔“ او ورندی تس۔” شاباس اسہ پین تیلی اس لگف۔“
ای اسہ پین تیلی اس لگفیٹ تینا خن تیان خرک ایسٹ۔
”کاٹمے تیناشیف کر!“ کنا استونک آتے چکسہ او پارے۔ ای شیف ڈول کریٹ او اسہ دوٹی کنا پژہ غاتے ہلسہ کنا کاٹم ئِ پد آ کرے و کنے آتینے ڈول کریسہ بے آرام آ خن تیتون کنا خنتے اُریسہ کرے اونا خنجر شیف مریسہ کرے اونا خنجر شیف مریسہ مریسہ کنا خن تیٹی پیہنگ ئس کہ ای تینا خن تے بند کریٹ۔
”خن تے ملوک اِل!“ او حکم تس۔
ای خن تے تینا ملاٹ۔ خاخر کنا کلک آتے اُشنگ ئس۔ اسہ وارتو اوکنا پژہ غاتے یلہ کرے۔
”ٹھیک ئِ! نا خنک خرّن افس۔ لعنت مرے نے آ۔“ و او تہارمئی ٹی بے گواہ مس۔ ای تینا کاٹم ئِ جھک کریسہ دیوال نا کمک الکوٹ۔ آخر ای تینے سنبھالاٹ و اڑسینگسہ تمسہ بش مسٹ۔ اسہ گھنٹہ اس بیابان آ شار اٹ رُم کریسہ کریٹ۔ اُراغا سرمسوٹ تو ای خناٹ کہ مالک مکان دائسکان دروازہ نا مون آ تولوک ئس۔ ای ہچو ہیت اس کتوٹ تہٹی پیہاٹ۔ ایلو دے آ ای او شارے اِلاٹ۔

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close
Close